woordenloos stil zijn.
Een mens vraag zich soms af wat verdriet eigenlijk is? Moet er telkens een figuurlijke dolk door je hart gaan, om de pijn te voelen? Soms kan een zin van 5 woorden al genoeg zijn. Altijd weer die onverwachte 'verwachte pijn'. Ik weet heel goed dat het verdriet op komst is, maar mij echt wapenen kan ik pas achteraf. Huilen, in alle verdoofde stilte, geluidloos lopen de tranen over mijn wangen.
Ik vraag mij al niet meer af waarom, of hoe het zo ver is kunnen komen. Daar heb ik in al die jaren nog nooit een antwoord op gekregen. Ik probeer alleen eerlijk te blijven tegenover mezelf en het verdriet niet te verdrukken.
Ik probeer te aanvaarden dat de dingen zijn zoals ze zijn.
Gek genoeg kan een mens bepaalde zaken vlot aanvaarden, terwijl er andere zijn die nooit zullen verdwijnen. Ik kan alleen hopen dat het verdriet een laagje stof krijgt dat elke volgende keer wat dikker wordt.
Verdriet gaat nooit helemaal over of voorbij. "het zal wel slijten!" is nog zo een fabeltje. Ik kan het wel een plaats in mijn leven leren geven, zodat ik verder kan.
Echt over gaat het nooit... Maar we kunnen er weer tegen omdat er gelukkig nog mensen zijn die luisteren, ook al hebben ze het zelf niet altijd door. Mijn woordeloze dank daarvoor.