Het moet uit mijn hoofd. Ik erger mij te pletter als ik het zie: dames, jonge snikkebillen, jonge kinderen, noem maar op, ja zelfs heren, met een spierwitte broek of rok aan. Zoals altijd zie je daar volledig door en ook welk ondergoed, of het gebrek eraan, ze dragen. Echt waar, lieve mensen, ik heb geen boodschap aan deze informatie op geen enkel moment van de dag. Ik kan de mensen die er okee uitzagen nog steeds op 1 hand tellen. Op 1 hand! En ik heb nog vingers over. Je moet niet verder vragen, ik moest het gewoon even kwijt. We zwijgen ook over de ongedragen witte broeken in mijn kast, die worden weldra nog tot verfvodden versneden.