'Brooddag' Dat klinkt toch wel goed in de oren. "Wat is dat?" zul je misschien vragen? Wel... Twee dagen in de week kost het brood, meer bepaald het groot brood, in onze plaatselijke supermarkt ettelijke eurocenten minder. Het is echt een schot in de roos. Iedereen besluit om op die 2 dagen brood te gaan kopen. De centen die ze uitsparen zijn leuk meegenomen. Ik vraag mij af of de bedenker van het concept er toen ook bij heeft stilgestaan wat het effect op langere termijn zou zijn? Ik betwijfel het.
Wat is het resultaat? Wie tegen de middag brood wil hebben, moet veel geluk hebben om er nog aan te geraken. Tenzij je de overschot wil waar iedereen al aangezeten heeft.
Wie vergeet welke dag het is en argeloos de supermarkt binnenwandelt, heeft het ook geweten. De taferelen kan je vergelijken met een wedstrijd, 'om het eerst en om het meest'.
Welke categorieën van mensen zou je verwachten? Ik vermoed mensen die het niet zo breed hebben zoals mensen van iets oudere leeftijd, gepensioneerden en jonger dertigers zowel mannen als vrouwen, ik vermoed allemaal met een groot gezin.
In de praktijk: veel oude mensen die met karren brood buiten komen. Uit ervaring weet ik dat zij niet zo veel eten. Maar waarom met 10 of 12 broden buiten gaan? Ik vraag mij echt af wat zij daar allemaal mee doen. Uitdelen? In de diepvries? Voor de buurvrouw/-man? Waarom neem je anders zoveel broden mee? Ik zou het hen eigenlijk willen vragen. Alleen komt dat nogal raar over als je aan een wildvreemde vraagt: "mevrouw, waarom neemt u zoveel broden mee naar huis? Voor wie zijn ze?" Ik zie mij dat echt niet doen.
Weet je waar ik mij dan aan stoor? Dat ze drummen aan die broodbakken, lopen elkaar in de weg, steken voor, trekken het liefst van al dat ene brood uit de handen van de ander, want zij willen per sé dat brood en geen ander brood, kijken het brood bij elkaar uit de winkelkar, staan ongeduldig te duwen aan de broodsnijmachine, want die ene heeft echt wel veel broden... Zucht... Ik kan zo nog wel even door gaan.
In die massa voelde ik mij een vreemde en ik had maar... 1... klein... gesneden... brood nodig. De blik die mij werd toegeworpen, omdat ik maar één brood nodig had, staat mij nog levendig voor de geest. Ook de merk-handtas van die persoon schokte mij. Ik heb niets tegen zulke handtassen, wel tegen de bijhorende blik.
Daardoor kwam een andere gedachte mijn hoofd binnenwandelen. Eentje niet zo fraai, absoluut geen naastenliefde, geen 'vriendelijke-buur-principe', maar pure gierigheid of extreme zuinigheid op geld.
Het beeld van een wolf sluipt ook mijn hoofd binnen. De 'geldwolf'.
Maar we gaan niet iedereen over dezelfde kam scheren.