Droevig bericht: Gisterenavond is het roodborstje in onze tuin heengegaan. Het was op slag dood. De dader(s) zijn gestraft en "zitten" hun straf uit aan de achterdeur.
Maurice is een heel goede jager, eentje die niet zo bloeddorstig is. Twee weken geleden ving hij een grijze duif.Hij had die op haar rug en met ingetrokken pootjes op de mat aan de achterdeur gelegd. De duif lag daar zeer vredig, het zag er niet wreed uit. Maar gisteren was het niet zo vredig! Er lag een roodborstje op de deurmat. De pluimen er mooi omheen geschikt alsof hij ze er een voor een gelegd had ...
Op zulke momenten beseft een mens dat je lieve schatjes van katjes eigenlijk roofdieren zijn die niet zo lief zijn als ze zich voor doen. Die flemen en "slijmen" om te bekomen wat ze willen: hun goesting! En wij mensen? We trappen daar met veel genoegen en liefde in. Ze zijn toch zo lief, nietwaar?