Wat bezielt mensen om ongeduldig te zijn? Het lijkt alsof iedereen heeft afgesproken om net vandaag het begrip ongeduld uit te leggen en om er meteen een praktijk oefening aan toe te voegen.
Ik denk aan het gesprek met mijn huisarts. Samengevat komt het hier op neer: "leer neen zeggen, doe minder ipv meer, leer tot rust komen."
Net dan zie ik overal ongeduld. En man! Werkt net dat op mijn zenuwen...
Omgekeerde wereld! Waarmee de dokter ook weer gelijk krijgt. Je gaat vermoeden dat hij ook al een en ander heeft gezien en meegemaakt.
Ik besef dat ik nog veel kan leren, maar eigenlijk wist ik dat ook al...
Laat ik afsluiten met een lieve glimlach voor de mensen die dat graag willen en een kopje voor 2 lieve katjes, wiens stille aanwezigheid ik zeer gewaardeerd heb.

Een mens vraag zich soms af wat verdriet eigenlijk is? Moet er telkens een figuurlijke dolk door je hart gaan, om de pijn te voelen? Soms kan een zin van 5 woorden al genoeg zijn. Altijd weer die onverwachte 'verwachte pijn'. Ik weet heel goed dat het verdriet op komst is, maar mij echt wapenen kan ik pas achteraf. Huilen, in alle verdoofde stilte, geluidloos lopen de tranen over mijn wangen.
Ik vraag mij al niet meer af waarom, of hoe het zo ver is kunnen komen. Daar heb ik in al die jaren nog nooit een antwoord op gekregen. Ik probeer alleen eerlijk te blijven tegenover mezelf en het verdriet niet te verdrukken.
Ik probeer te aanvaarden dat de dingen zijn zoals ze zijn.
Gek genoeg kan een mens bepaalde zaken vlot aanvaarden, terwijl er andere zijn die nooit zullen verdwijnen. Ik kan alleen hopen dat het verdriet een laagje stof krijgt dat elke volgende keer wat dikker wordt.
Verdriet gaat nooit helemaal over of voorbij. "het zal wel slijten!" is nog zo een fabeltje. Ik kan het wel een plaats in mijn leven leren geven, zodat ik verder kan.
Echt over gaat het nooit... Maar we kunnen er weer tegen omdat er gelukkig nog mensen zijn die luisteren, ook al hebben ze het zelf niet altijd door. Mijn woordeloze dank daarvoor.