Het staat als een paal boven water, elke familie heeft zijn spreekwoordelijk kruis om te dragen. Bij de ene is het kruis al groter dan bij de ander. Bij de ene is het fel gekleurd, bij de ander onzichtbaar-zichtbaar aanwezig. Dan is er ook nog de buitenwereld. Gelukkig. Zo kan ik af en toe eens mijn zinnen verzetten, even ten volle genieten van alles wat daar gebeurd. Het is daar dat ik dingen opmerk zoals hoe goed de mensen het in mijn omgeving bedoelen wanneer ze vernemen wat er in feite aan de hand is. Dit is op zich al troostend genoeg. Dat er soms op een ongelukkige manier iets gezegd wordt, kan ik meteen vergeven. Wanneer je het niet meegemaakt hebt, dan kan je moeilijk inschatten wat de impact is van wat je zegt. Dat mijn medemens een inspanning doet, is al heel waardevol. Ook het luisterend oor dat telkens weer geduldig is en mijn woordenstroom aanhoort zonder veel meer, is nog de grootste steun. Die weet misschien niet ten volle hoeveel deugd dat doet bij mij. Dan krijg ik eens een goede feedback die ik zo nodig heb.
Er zijn soms momenten dat ik nadenk over de hele situatie, wat de oorzaak is, waarom er zo gereageerd wordt, wat de motivatie is, waarom ik daar geen antwoord op krijgt, dat er geen communicatie mogelijk is omdat 1 persoon alles blokkeert, ...
Geloof mij vrij, die vragenmolen is één ding. Het besef, telkens opnieuw, dat er geen antwoorden zullen komen zolang die ene persoon dat beslist, is een totaal ander ding. Het zijn altijd harde noten om te kraken. Noten zoals: de onverzettelijkheid, het gebrek aan inleving, weigeren te communiceren, mensen buitensluiten die rechten hebben, deze doodzwijgen alsof ze niet bestaan. Hoe versteent kan je worden? Hoe lang kan je in ontkenning blijven leven? Het probleem erkennen is zelfs onbespreekbaar.
Ik word telkens weer tegen de muur gekegeld en ik niet alleen.
Ongeloof. Boosheid. Onbegrijpbaar.
Wat is het gemakkelijk om al die pijlen op elkaar af te schieten! Pijlen als: Kan jij leven in ontkenning? Al ben jij niet bij machte om echt verder te kunnen gaan met jouw leven. Jij beseft niet wat jij aanricht bij anderen. Ik weet zeker dat 'die ene' daar de volle draagwijdte niet van beseft. Dat zelfs de dichtste partner er nog niet de helft van weet, en wat die er van weet een sterk gekleurd verhaal is. Net zoals al onze verhalen sterk gekleurd werden door de jaren heen.
Ja, nu mag jij eens boos zijn. Roep en tier maar. Schreeuw jouw ziel uit jouw lijf. Dan is er eindelijk eens communicatie. Geen doodzwijgen meer.
Dat is beter dan die oorverdovende stilte. Misschien gaan wij dan eindelijk eens leren luisteren naar elkaar. En ja, leg de nadruk maar op 'wij'.

Een mens vraag zich soms af wat verdriet eigenlijk is? Moet er telkens een figuurlijke dolk door je hart gaan, om de pijn te voelen? Soms kan een zin van 5 woorden al genoeg zijn. Altijd weer die onverwachte 'verwachte pijn'. Ik weet heel goed dat het verdriet op komst is, maar mij echt wapenen kan ik pas achteraf. Huilen, in alle verdoofde stilte, geluidloos lopen de tranen over mijn wangen.
Ik vraag mij al niet meer af waarom, of hoe het zo ver is kunnen komen. Daar heb ik in al die jaren nog nooit een antwoord op gekregen. Ik probeer alleen eerlijk te blijven tegenover mezelf en het verdriet niet te verdrukken.
Ik probeer te aanvaarden dat de dingen zijn zoals ze zijn.
Gek genoeg kan een mens bepaalde zaken vlot aanvaarden, terwijl er andere zijn die nooit zullen verdwijnen. Ik kan alleen hopen dat het verdriet een laagje stof krijgt dat elke volgende keer wat dikker wordt.
Verdriet gaat nooit helemaal over of voorbij. "het zal wel slijten!" is nog zo een fabeltje. Ik kan het wel een plaats in mijn leven leren geven, zodat ik verder kan.
Echt over gaat het nooit... Maar we kunnen er weer tegen omdat er gelukkig nog mensen zijn die luisteren, ook al hebben ze het zelf niet altijd door. Mijn woordeloze dank daarvoor.