Zonneschijn, overvloedig, massaal en genadeloos.
Wie geen last heeft van de zon, heeft geen idee hoe dat humeur en gemoed beïnvloedt. Wanneer er dan een uitstap wordt gepland op een dag die zonnig zal zijn, word ik toch een beetje ongerust. Op zo een moment heb ik dan schitterende vrienden die begrijpen wat dat doet met een mens als ik. Meteen kwamen ze mij ter hulp met petten, zonnecrème en bandana's, zodat ik 's avonds niet als rode kreeft op een bord belandt. Al gauw krijg ik de naam 'Laurentine of Arabia', want de uiterlijke vergelijking dit filmpersonage komt wel in de buurt. De nuchtere opmerking "wij weten waarom jij dat draagt, dat is genoeg." is een echte motivator en heb ik mij volledig laten gaan. En een mens leert leven met starende blikken, meer zelfs, ik voel mij wel goed met mijn outfit. Ik mis alleen nog zo een plopgeweer uit "Peter en de Wolf"... :-)
Eenmaal op uitstap bewijst de bandanapet echt zijn nut. Mijn humeur is opperbest en ik zing uit volle borst een hele sliert aan kinderliedjes mee. De opmerking dat het allemaal schooljuffen zijn doet mij grinniken want het zijn inderdaad stuk voor stuk juffen... "Eeeen den boom staat op de bergen aliealoooo, en den boom staat op de bergen aliealoooooo! Een der was nen tak een pracht van nen tak o jongens wat nen tak ..." De niet-juffen of beter gezegd de mannen schudden eens meewarig hun hoofd en laten bijna ongemerkt de afstand tijdens het wandelen vergroten. Tiens, hoe zou dat nu komen?
Ondertussen is het moment daar dat we met railbikes een tripje doen. Amaai mijne frak, je mag goed doortrappen maar het waren toch meestal de dames die het trapwerk mochten doen. En de heren? Die zaten lekker in de zon te genieten van het mooie uitzicht. Ik wil eigenlijk niet weten over welk uitzicht ze het hebben terwijl ze hun koffie drinken, maar we nemen aan dat het als compliment bedoeld is. *knipoog*
Ondertussen gaat het door bij de dames van "In de grote Oceaan is een olifant vergaan met een onderbroekje aan vol gaatjes gaatjes gaaaaaatjes, in de grote Oceaan..." en zingen ook de kindjes mee. Onze lol kan niet meer op. Het is weer een zalige dag.
'S Avonds zijn we weer voldaan van de heerlijke volle dag vol fun en pret en ook de vermoeide ogen zijn weer van de partij. Na weeral een overheerlijke maaltijd valt het mij opeens in dat die bandanapet echt wel dé max is. (een mens is nooit te oud om te leren, hé?) Ik ben absoluut niet verbrand en een 'bandanapet' zal voor mij altijd meer zijn dan maar een gewone pet. Die zal altijd een heel fijne herinnering blijven aan erg toffe vrienden. Met die gedachte kan ik moe en gelukkig mijn dag afsluiten.

Wat is er heerlijker dan samen zijn, samen fijne dingen doen, uitstapjes maken en dan samen aan tafel schuiven om samen te genieten van een lekkere maaltijd.
De tijd was rijp: een verlengd weekend, een fijne bende volk en een vakantiehuis geboekt. Met pakken en zakken vertrekken we met de auto naar Maredsous. De rit duurt niet meer dan twee uur en het stoofvlees zal zonder morsen (of toch bijna) veilig aankomen. De geur van het half warme stoofpotje vult de auto en zorgt dat ik nog veel vlugger op bestemming wil zijn. Het zorgt ook voor de nodige slappe lach en als je achter het stuur zit... Moet ik nog meer zeggen?... Dat dacht ik al. :D
Aangekomen worden we hartelijk begroet door de rest van de bende vrienden en krijg ik spontaan een glimlach op mijn gezicht. Zoals altijd. Nu weet ik weer waarom ik deze mensen leuk vind, ik ben er echt welkom. Als mens heb je niet veel meer nodig. Alle ingredienten voor ontspanning en plezier zijn aanwezig, ik kan relaxen en genieten. Ik ben niet alleen, iedereen is blij mekaar terug te zien. Man, dat doet deugd aan het hart.
Er staan meteen uitstappen op het programma en de dag is goed gevuld, van een citadel-bezoek tot romantische grotten en om de dag te eindigen: ijsjes! Dat het laatste heerlijk is lezen we op de vrolijke gezichtjes die met stralende ogen hun ijsjes geen seconde uit het oog verliezen. Heerlijk genieten! Dat de zon wat te fel schijnt en dat hoofdpijn mijn hersenen pijnigen vergeten we voor een paar ogenblikken. Gewoon puur gelukkig zijn.
's Avonds eten we allemaal, een bende van 15, samen aan een jumbotafel, eigenlijk te klein, homemade stoofvlees met rauwe groenten en vers gebakken brood. We hebben echt niets meer nodig, de opvallende rust tijdens het eten zegt even veel als alle toffe complimenten die erna volgen. Toen er een paar ogen verlangend kijken naar de restjes in de kom, kan ik niet laten om die persoon brood aan te bieden met de mededeling: "neem de kom en sop uit!" Mijn glimlach was motivatie genoeg. Als kok heb ik dat recht, vind ik. Niet iedereen was het daar mee eens, maar toen ze het gelukkige gezicht zagen... wie kan daar dan nog tegen zijn? We zijn vrienden onder een.
Als we na de maaltijd eens rondkijken zijn er al vermoeide oogjes te bespeuren, ook wijzelf zijn eigenlijk wel moe maar daar geven we niet aan toe, daar is het nog wat te vroeg voor. De uitdrukking "goe moe" is hier welop zijn plaats. Zeker de kleine koters zijn doodop en liggen vrij vlug in hun bed. Zo'n een heerlijke dag kan je alleen maar afsluiten met een lekkere bruine Maredsous. Santé!