Af en toe heeft een mens toch echt wel goede ideetjes. Het idee in kwestie? Wel, dit: "Waarom laten wij ons eens niet vastleggen op fotopapier door iemand die zijn vak verstaat?"
Jaren ligt dat idee te sluimeren in een stoffige hoek van mijn gedachten. Zo nu en dan komt het eens ter sprake maar je hebt nooit de moed om de stap te zetten. Tot puntje bij paaltje komt en iemand anders, zoals m'n partner, in mijn plaats het bewuste idee voorlegt aan een professional, een portretfotograaf.
Op dat moment is mijn eerste gedachte "heel hard weglopen". Maar tegen alle verwachtingen in, ben ik blijven staan. De gedachten "ik wil dat het er ooit eens van komt" en "ik wil het al heel lang." kwamen supporteren en ik wou geen angsthaas zijn. Ook het woord "seut" zat ergens in een hoekje te lachen. Er gaat wat tijd voorbij zonder dat er verdere stappen gezet worden. Maar een onverwachtte ontmoeting en een fijne babbel brengen daar verandering in. Het resultaat is dat ik aan de pc zit om verder contact te leggen met de fotograaf. Voor een fotoschuwe meid als ik is het wel een hele stap. Na wroeten op woorden en zinnen staat er een aanvaardbare e-mail op mijn scherm klaar om te verzending. De cursor pinkt boven de knop "verzenden". Ik kijk ernaar en aarzel toch even. Vragen als "Zou ik het wel doen?" en "Plak ik wel op papier?" doorkruisen mijn gedachten. En ik aarzel nog meer. Dan komt een antwoord als "die weet echt wel waar die mee bezig is!" mij ter hulp en ik druk op de knop. *ZOEFFF* De e-mail is verzonden.
Nu kan ik alleen nog zenuwachtig wachten op het antwoord.