Onlangs is mij de grote eer te beurt gevallen om even (tijdsduur : 15 min ongeveer) op de baby te passen terwijl de ouder een korte boodschap moest doen.
Op kindjes of baby's passen, vind ik altijd fijn. De baby in kwestie is een schat. Het moet een heel gelukkig kind zijn want heel vaak heeft dat kind een lach op het gezicht. Loop je voorbij met een glimlach dan krijg je gegarandeerd eentje terug. Dan is het net alsof de zon door de wolken breekt. Ik kan dan ook niet anders denken dan aan mooie zonovergoten wolken op een zonovergoten dag. Dan kan ik niet anders dan hypervrolijk worden.
Zelfs als dat Wolkje een minder moment heeft, kan ik niet anders dan een glimlach op mijn gezicht hebben. Ook een klein mensje mag het al eens niet eens zijn met de rest van de wereld.
Tijdens dat oppassen heb ik een 'nieuwe zender' ontdekt en ben blijven kijken. Welke? Dat antwoord is simpel.
Ik was een boek aan het lezen en werd afgeleid door het Wolkje op de speelmat. Verwonderd bleef ik kijken hoe dat kleine mensje opzoek ging naar de volgende stap, in dit geval: kruipen/lopen. Geamuseerd stelde ik vast dat die stap reeds heel dichtbij is. Er ontbreekt nog één link en ik weet heel zeker dat die er snel zal zijn.
Nadien was ik verwonderd over het feit dat het kleine Wolkje zo fascinerend kon zijn. Begrijp mij niet verkeerd, ik heb geen kinderwens en dat zal wel zo blijven. Ik ben gewoon gelukkig dat ik dit mag ervaren.