Deze gedachtestroom is volkomen relatief, slechts een kortstondig gevoelsmoment van het overstuur-zijnde subjectief, een absolute glimlach waard van mijn wederhelft die na het lezen ervan eens meewarig heeft gegrinnikt.

"Wat bezielt mensen om hun huis met de grond gelijk te maken! Of toch bijna... Mijn huis davert ervan! En het ergste is dat ik dan meestal alleen thuis ben! Ik heb een hekel aan al die mensen die perse willen verbouwen of bouwen! Wat hebben die toch? Mijn hart slaat honderd tellen over! Hartkloppingen! Hoofdpijn van stress! Waarom moet hun huisje hun "droomhuis worden" waar zij beslissen waar alles komt? Bekijk eens wat je wel hebt? Is dat niet goed genoeg meer? Waarom koop jij in hemelsnaam dan dat huis als je de ziel eruit klopt met je voorhamer? Niet te vatten! mijn katten zijn op van de spanning en weten niet waar ze hun rust kunnen vinden en mijn stress helpt ook niet. Tot overmaat van ramp willen de nieuwe buren ook nog een stuk van mijn, "MIJN deel van de muur" afbreken! WAAROM? Blijf bij jouw deel! Ik kan nu echt niet rustig denken door al het lawaai van de buren.
Ik kan er echt niet tegen!
Dat gedaver dat maar blijft voortduren, geratel, gebonk, alsof ze elk moment kunnen binnen zitten in mijn living!
GIL GIL GIL !!! Ze gaan nu écht binnen vallen!"

Toen ik het herlas, kwam bij mij ook een glimlach boven drijven en besloot ik om het toch te publiceren. Al was het maar om niet te vergeten dat het er ooit was. Het besef: Alles is relatief. Leven is verandering.