Af en toe heeft een mens toch echt wel goede ideetjes. Het idee in kwestie? Wel, dit: "Waarom laten wij ons eens niet vastleggen op fotopapier door iemand die zijn vak verstaat?"
Jaren ligt dat idee te sluimeren in een stoffige hoek van mijn gedachten. Zo nu en dan komt het eens ter sprake maar je hebt nooit de moed om de stap te zetten. Tot puntje bij paaltje komt en iemand anders, zoals m'n partner, in mijn plaats het bewuste idee voorlegt aan een professional, een portretfotograaf.
Op dat moment is mijn eerste gedachte "heel hard weglopen". Maar tegen alle verwachtingen in, ben ik blijven staan. De gedachten "ik wil dat het er ooit eens van komt" en "ik wil het al heel lang." kwamen supporteren en ik wou geen angsthaas zijn. Ook het woord "seut" zat ergens in een hoekje te lachen. Er gaat wat tijd voorbij zonder dat er verdere stappen gezet worden. Maar een onverwachtte ontmoeting en een fijne babbel brengen daar verandering in. Het resultaat is dat ik aan de pc zit om verder contact te leggen met de fotograaf. Voor een fotoschuwe meid als ik is het wel een hele stap. Na wroeten op woorden en zinnen staat er een aanvaardbare e-mail op mijn scherm klaar om te verzending. De cursor pinkt boven de knop "verzenden". Ik kijk ernaar en aarzel toch even. Vragen als "Zou ik het wel doen?" en "Plak ik wel op papier?" doorkruisen mijn gedachten. En ik aarzel nog meer. Dan komt een antwoord als "die weet echt wel waar die mee bezig is!" mij ter hulp en ik druk op de knop. *ZOEFFF* De e-mail is verzonden.
Nu kan ik alleen nog zenuwachtig wachten op het antwoord.

Het moet uit mijn hoofd. Ik erger mij te pletter als ik het zie: dames, jonge snikkebillen, jonge kinderen, noem maar op, ja zelfs heren, met een spierwitte broek of rok aan. Zoals altijd zie je daar volledig door en ook welk ondergoed, of het gebrek eraan, ze dragen. Echt waar, lieve mensen, ik heb geen boodschap aan deze informatie op geen enkel moment van de dag. Ik kan de mensen die er okee uitzagen nog steeds op 1 hand tellen. Op 1 hand! En ik heb nog vingers over. Je moet niet verder vragen, ik moest het gewoon even kwijt. We zwijgen ook over de ongedragen witte broeken in mijn kast, die worden weldra nog tot verfvodden versneden.

Zonneschijn, overvloedig, massaal en genadeloos.
Wie geen last heeft van de zon, heeft geen idee hoe dat humeur en gemoed beïnvloedt. Wanneer er dan een uitstap wordt gepland op een dag die zonnig zal zijn, word ik toch een beetje ongerust. Op zo een moment heb ik dan schitterende vrienden die begrijpen wat dat doet met een mens als ik. Meteen kwamen ze mij ter hulp met petten, zonnecrème en bandana's, zodat ik 's avonds niet als rode kreeft op een bord belandt. Al gauw krijg ik de naam 'Laurentine of Arabia', want de uiterlijke vergelijking dit filmpersonage komt wel in de buurt. De nuchtere opmerking "wij weten waarom jij dat draagt, dat is genoeg." is een echte motivator en heb ik mij volledig laten gaan. En een mens leert leven met starende blikken, meer zelfs, ik voel mij wel goed met mijn outfit. Ik mis alleen nog zo een plopgeweer uit "Peter en de Wolf"... :-)
Eenmaal op uitstap bewijst de bandanapet echt zijn nut. Mijn humeur is opperbest en ik zing uit volle borst een hele sliert aan kinderliedjes mee. De opmerking dat het allemaal schooljuffen zijn doet mij grinniken want het zijn inderdaad stuk voor stuk juffen... "Eeeen den boom staat op de bergen aliealoooo, en den boom staat op de bergen aliealoooooo! Een der was nen tak een pracht van nen tak o jongens wat nen tak ..." De niet-juffen of beter gezegd de mannen schudden eens meewarig hun hoofd en laten bijna ongemerkt de afstand tijdens het wandelen vergroten. Tiens, hoe zou dat nu komen?
Ondertussen is het moment daar dat we met railbikes een tripje doen. Amaai mijne frak, je mag goed doortrappen maar het waren toch meestal de dames die het trapwerk mochten doen. En de heren? Die zaten lekker in de zon te genieten van het mooie uitzicht. Ik wil eigenlijk niet weten over welk uitzicht ze het hebben terwijl ze hun koffie drinken, maar we nemen aan dat het als compliment bedoeld is. *knipoog*
Ondertussen gaat het door bij de dames van "In de grote Oceaan is een olifant vergaan met een onderbroekje aan vol gaatjes gaatjes gaaaaaatjes, in de grote Oceaan..." en zingen ook de kindjes mee. Onze lol kan niet meer op. Het is weer een zalige dag.
'S Avonds zijn we weer voldaan van de heerlijke volle dag vol fun en pret en ook de vermoeide ogen zijn weer van de partij. Na weeral een overheerlijke maaltijd valt het mij opeens in dat die bandanapet echt wel dé max is. (een mens is nooit te oud om te leren, hé?) Ik ben absoluut niet verbrand en een 'bandanapet' zal voor mij altijd meer zijn dan maar een gewone pet. Die zal altijd een heel fijne herinnering blijven aan erg toffe vrienden. Met die gedachte kan ik moe en gelukkig mijn dag afsluiten.

Wat is er heerlijker dan samen zijn, samen fijne dingen doen, uitstapjes maken en dan samen aan tafel schuiven om samen te genieten van een lekkere maaltijd.
De tijd was rijp: een verlengd weekend, een fijne bende volk en een vakantiehuis geboekt. Met pakken en zakken vertrekken we met de auto naar Maredsous. De rit duurt niet meer dan twee uur en het stoofvlees zal zonder morsen (of toch bijna) veilig aankomen. De geur van het half warme stoofpotje vult de auto en zorgt dat ik nog veel vlugger op bestemming wil zijn. Het zorgt ook voor de nodige slappe lach en als je achter het stuur zit... Moet ik nog meer zeggen?... Dat dacht ik al. :D
Aangekomen worden we hartelijk begroet door de rest van de bende vrienden en krijg ik spontaan een glimlach op mijn gezicht. Zoals altijd. Nu weet ik weer waarom ik deze mensen leuk vind, ik ben er echt welkom. Als mens heb je niet veel meer nodig. Alle ingredienten voor ontspanning en plezier zijn aanwezig, ik kan relaxen en genieten. Ik ben niet alleen, iedereen is blij mekaar terug te zien. Man, dat doet deugd aan het hart.
Er staan meteen uitstappen op het programma en de dag is goed gevuld, van een citadel-bezoek tot romantische grotten en om de dag te eindigen: ijsjes! Dat het laatste heerlijk is lezen we op de vrolijke gezichtjes die met stralende ogen hun ijsjes geen seconde uit het oog verliezen. Heerlijk genieten! Dat de zon wat te fel schijnt en dat hoofdpijn mijn hersenen pijnigen vergeten we voor een paar ogenblikken. Gewoon puur gelukkig zijn.
's Avonds eten we allemaal, een bende van 15, samen aan een jumbotafel, eigenlijk te klein, homemade stoofvlees met rauwe groenten en vers gebakken brood. We hebben echt niets meer nodig, de opvallende rust tijdens het eten zegt even veel als alle toffe complimenten die erna volgen. Toen er een paar ogen verlangend kijken naar de restjes in de kom, kan ik niet laten om die persoon brood aan te bieden met de mededeling: "neem de kom en sop uit!" Mijn glimlach was motivatie genoeg. Als kok heb ik dat recht, vind ik. Niet iedereen was het daar mee eens, maar toen ze het gelukkige gezicht zagen... wie kan daar dan nog tegen zijn? We zijn vrienden onder een.
Als we na de maaltijd eens rondkijken zijn er al vermoeide oogjes te bespeuren, ook wijzelf zijn eigenlijk wel moe maar daar geven we niet aan toe, daar is het nog wat te vroeg voor. De uitdrukking "goe moe" is hier welop zijn plaats. Zeker de kleine koters zijn doodop en liggen vrij vlug in hun bed. Zo'n een heerlijke dag kan je alleen maar afsluiten met een lekkere bruine Maredsous. Santé!

Al jaren hangt er aan mijn prikbord een klein maar kort gedichtje. Dat wil ik jullie niet onthouden. De auteur is Toon Hermans.

We doen zwaarwichtig met ons wel en wee,
En er wil maar niet gebeuren wat we willen,
Een dag is als een druppel van de zee,
Een druppel waar we veel te zwaar aan tillen.

Woorden zijn verder overbodig.

Af en toe word ik verrast door mijn leerlingen, zoals met dit gedicht op gedichtendag 2010.

Schilderen doen w' altijd
en zonder veel spijt

in PO doen w' aan tekenen
en zeker niet aan rekenen

in onze fantasie
hebben we magie!

U noemt ons poppemie
en wij zijn Linds en Bie

geschreven door Linds en Bie

Deze gedachtestroom is volkomen relatief, slechts een kortstondig gevoelsmoment van het overstuur-zijnde subjectief, een absolute glimlach waard van mijn wederhelft die na het lezen ervan eens meewarig heeft gegrinnikt.

"Wat bezielt mensen om hun huis met de grond gelijk te maken! Of toch bijna... Mijn huis davert ervan! En het ergste is dat ik dan meestal alleen thuis ben! Ik heb een hekel aan al die mensen die perse willen verbouwen of bouwen! Wat hebben die toch? Mijn hart slaat honderd tellen over! Hartkloppingen! Hoofdpijn van stress! Waarom moet hun huisje hun "droomhuis worden" waar zij beslissen waar alles komt? Bekijk eens wat je wel hebt? Is dat niet goed genoeg meer? Waarom koop jij in hemelsnaam dan dat huis als je de ziel eruit klopt met je voorhamer? Niet te vatten! mijn katten zijn op van de spanning en weten niet waar ze hun rust kunnen vinden en mijn stress helpt ook niet. Tot overmaat van ramp willen de nieuwe buren ook nog een stuk van mijn, "MIJN deel van de muur" afbreken! WAAROM? Blijf bij jouw deel! Ik kan nu echt niet rustig denken door al het lawaai van de buren.
Ik kan er echt niet tegen!
Dat gedaver dat maar blijft voortduren, geratel, gebonk, alsof ze elk moment kunnen binnen zitten in mijn living!
GIL GIL GIL !!! Ze gaan nu écht binnen vallen!"

Toen ik het herlas, kwam bij mij ook een glimlach boven drijven en besloot ik om het toch te publiceren. Al was het maar om niet te vergeten dat het er ooit was. Het besef: Alles is relatief. Leven is verandering.

Het staat als een paal boven water, elke familie heeft zijn spreekwoordelijk kruis om te dragen. Bij de ene is het kruis al groter dan bij de ander. Bij de ene is het fel gekleurd, bij de ander onzichtbaar-zichtbaar aanwezig. Dan is er ook nog de buitenwereld. Gelukkig. Zo kan ik af en toe eens mijn zinnen verzetten, even ten volle genieten van alles wat daar gebeurd. Het is daar dat ik dingen opmerk zoals hoe goed de mensen het in mijn omgeving bedoelen wanneer ze vernemen wat er in feite aan de hand is. Dit is op zich al troostend genoeg. Dat er soms op een ongelukkige manier iets gezegd wordt, kan ik meteen vergeven. Wanneer je het niet meegemaakt hebt, dan kan je moeilijk inschatten wat de impact is van wat je zegt. Dat mijn medemens een inspanning doet, is al heel waardevol. Ook het luisterend oor dat telkens weer geduldig is en mijn woordenstroom aanhoort zonder veel meer, is nog de grootste steun. Die weet misschien niet ten volle hoeveel deugd dat doet bij mij. Dan krijg ik eens een goede feedback die ik zo nodig heb.
Er zijn soms momenten dat ik nadenk over de hele situatie, wat de oorzaak is, waarom er zo gereageerd wordt, wat de motivatie is, waarom ik daar geen antwoord op krijgt, dat er geen communicatie mogelijk is omdat 1 persoon alles blokkeert, ...
Geloof mij vrij, die vragenmolen is één ding. Het besef, telkens opnieuw, dat er geen antwoorden zullen komen zolang die ene persoon dat beslist, is een totaal ander ding. Het zijn altijd harde noten om te kraken. Noten zoals: de onverzettelijkheid, het gebrek aan inleving, weigeren te communiceren, mensen buitensluiten die rechten hebben, deze doodzwijgen alsof ze niet bestaan. Hoe versteent kan je worden? Hoe lang kan je in ontkenning blijven leven? Het probleem erkennen is zelfs onbespreekbaar.
Ik word telkens weer tegen de muur gekegeld en ik niet alleen.
Ongeloof. Boosheid. Onbegrijpbaar.
Wat is het gemakkelijk om al die pijlen op elkaar af te schieten! Pijlen als: Kan jij leven in ontkenning? Al ben jij niet bij machte om echt verder te kunnen gaan met jouw leven. Jij beseft niet wat jij aanricht bij anderen. Ik weet zeker dat 'die ene' daar de volle draagwijdte niet van beseft. Dat zelfs de dichtste partner er nog niet de helft van weet, en wat die er van weet een sterk gekleurd verhaal is. Net zoals al onze verhalen sterk gekleurd werden door de jaren heen.
Ja, nu mag jij eens boos zijn. Roep en tier maar. Schreeuw jouw ziel uit jouw lijf. Dan is er eindelijk eens communicatie. Geen doodzwijgen meer.
Dat is beter dan die oorverdovende stilte. Misschien gaan wij dan eindelijk eens leren luisteren naar elkaar. En ja, leg de nadruk maar op 'wij'.

Onlangs is mij de grote eer te beurt gevallen om even (tijdsduur : 15 min ongeveer) op de baby te passen terwijl de ouder een korte boodschap moest doen.
Op kindjes of baby's passen, vind ik altijd fijn. De baby in kwestie is een schat. Het moet een heel gelukkig kind zijn want heel vaak heeft dat kind een lach op het gezicht. Loop je voorbij met een glimlach dan krijg je gegarandeerd eentje terug. Dan is het net alsof de zon door de wolken breekt. Ik kan dan ook niet anders denken dan aan mooie zonovergoten wolken op een zonovergoten dag. Dan kan ik niet anders dan hypervrolijk worden.
Zelfs als dat Wolkje een minder moment heeft, kan ik niet anders dan een glimlach op mijn gezicht hebben. Ook een klein mensje mag het al eens niet eens zijn met de rest van de wereld.
Tijdens dat oppassen heb ik een 'nieuwe zender' ontdekt en ben blijven kijken. Welke? Dat antwoord is simpel.
Ik was een boek aan het lezen en werd afgeleid door het Wolkje op de speelmat. Verwonderd bleef ik kijken hoe dat kleine mensje opzoek ging naar de volgende stap, in dit geval: kruipen/lopen. Geamuseerd stelde ik vast dat die stap reeds heel dichtbij is. Er ontbreekt nog één link en ik weet heel zeker dat die er snel zal zijn.
Nadien was ik verwonderd over het feit dat het kleine Wolkje zo fascinerend kon zijn. Begrijp mij niet verkeerd, ik heb geen kinderwens en dat zal wel zo blijven. Ik ben gewoon gelukkig dat ik dit mag ervaren.

Je mag de mensen niets kwalijk nemen maar soms kan je het echt niet helpen. Vooral als het zondagmorgen is.
Toegegeven, ik sliep uit en had absoluut geen behoefte om op te staan. Gewoon verder soezen, ogen dicht, af en toe een hazenslaapje, wat wil je nog meer?
Een telefoontje? een deurbel? Een sms? De wekkers? Euh... Neen!
Op die momenten zal je altijd zien dat er toch iemand je nodig heeft, een vraag wil stellen, of gewoon komt kijken of je nog leeft. Laat ik het zo zeggen: "niet doen."
Wanneer jij je daar toch aan wil wagen, wees dan gewaarschuwd. We staan niet in voor de gevolgen, alles wat je doet is op eigen risico en we hebben geen EHBO-kit.
Er zal niemand met de vinger gewezen worden en we zullen ook niet boos kijken. Beledigd zullen we ook niet zijn, alleen het humeur zal even boos in jouw richting kijken en eens het vingertje tonen.
Ik eindig met de gevleugelde woorden: "een gewaarschuwd mens is er twee waard" *knipoog*

De vriendelijke maar moeilijke klant spelen dat vind ik wel leuk. Zeker wanneer mensen de belofte maken dat ze dezelfde dag nog terugbellen, dan verwacht je dat ze het doen. Of is dat naïef?
Vaststelling: ze bellen niet terug. Mijn besluit: zelf terugbellen.
Wat blijkt nu? De 'Swa' (technieker) is helemaal alleen op zijn afdeling, want de rest is op vakantie. Klinkt herkenbaar, zegt u? Inderdaad.
Zoals eerder vermeld, ik ben vriendelijk gebleven. Met mensen uitschelden kom je niet ver. Het zijn namelijk die mensen wiens hulp je zoekt. Als je ruzie maakt gaan die deuren alleen maar dicht in plaats van open.
De telefoniste verzekert mij ook dat 'Swa' een reactie zal terugsturen of ons zal contacteren in verband met ons felefoonprobleem. Ze heeft wel bijgeleerd sinds mijn laatste telefoontje, ze vermeldt geen tijdstip. Het wordt weeral afwachten dus. To be continued... or not.

Daarnet hing ik met een helpdesk-medewerkster aan de lijn. Ze ging haar collega contacteren en vragen naar het probleem, aangezien het e-mailadres van zijn departement was etc. Zij zet mij even in wacht en na een paar tellen komt ze terug met de mededeling dat ze de 'technieker' er op gezet heeft. Het leek alsof die 'technieker' daar vlak bij zat, wat eigenlijk best kan. Ik kan het niet helpen maar dat zinnetje doet mij denken aan een scene uit de show van Geert Hoste (van lang geleden), dat stukje over Belgacom en 'ties veur un oansloatieng' en 'Swa... Swaaaaa....'
Gelukkig kreeg ik geen slappe lach, want de dame was Franssprekend en de humor van G. Hoste uitleggen in het Frans kan ik niet.

'Brooddag' Dat klinkt toch wel goed in de oren. "Wat is dat?" zul je misschien vragen? Wel... Twee dagen in de week kost het brood, meer bepaald het groot brood, in onze plaatselijke supermarkt ettelijke eurocenten minder. Het is echt een schot in de roos. Iedereen besluit om op die 2 dagen brood te gaan kopen. De centen die ze uitsparen zijn leuk meegenomen. Ik vraag mij af of de bedenker van het concept er toen ook bij heeft stilgestaan wat het effect op langere termijn zou zijn? Ik betwijfel het.
Wat is het resultaat? Wie tegen de middag brood wil hebben, moet veel geluk hebben om er nog aan te geraken. Tenzij je de overschot wil waar iedereen al aangezeten heeft.
Wie vergeet welke dag het is en argeloos de supermarkt binnenwandelt, heeft het ook geweten. De taferelen kan je vergelijken met een wedstrijd, 'om het eerst en om het meest'.
Welke categorieën van mensen zou je verwachten? Ik vermoed mensen die het niet zo breed hebben zoals mensen van iets oudere leeftijd, gepensioneerden en jonger dertigers zowel mannen als vrouwen, ik vermoed allemaal met een groot gezin.
In de praktijk: veel oude mensen die met karren brood buiten komen. Uit ervaring weet ik dat zij niet zo veel eten. Maar waarom met 10 of 12 broden buiten gaan? Ik vraag mij echt af wat zij daar allemaal mee doen. Uitdelen? In de diepvries? Voor de buurvrouw/-man? Waarom neem je anders zoveel broden mee? Ik zou het hen eigenlijk willen vragen. Alleen komt dat nogal raar over als je aan een wildvreemde vraagt: "mevrouw, waarom neemt u zoveel broden mee naar huis? Voor wie zijn ze?" Ik zie mij dat echt niet doen.
Weet je waar ik mij dan aan stoor? Dat ze drummen aan die broodbakken, lopen elkaar in de weg, steken voor, trekken het liefst van al dat ene brood uit de handen van de ander, want zij willen per sé dat brood en geen ander brood, kijken het brood bij elkaar uit de winkelkar, staan ongeduldig te duwen aan de broodsnijmachine, want die ene heeft echt wel veel broden... Zucht... Ik kan zo nog wel even door gaan.
In die massa voelde ik mij een vreemde en ik had maar... 1... klein... gesneden... brood nodig. De blik die mij werd toegeworpen, omdat ik maar één brood nodig had, staat mij nog levendig voor de geest. Ook de merk-handtas van die persoon schokte mij. Ik heb niets tegen zulke handtassen, wel tegen de bijhorende blik.
Daardoor kwam een andere gedachte mijn hoofd binnenwandelen. Eentje niet zo fraai, absoluut geen naastenliefde, geen 'vriendelijke-buur-principe', maar pure gierigheid of extreme zuinigheid op geld.
Het beeld van een wolf sluipt ook mijn hoofd binnen. De 'geldwolf'.
Maar we gaan niet iedereen over dezelfde kam scheren.

Help!
Mijn kat Maurice heeft de verdoken opening tussen het raam en de valse plafond ontdekt. (daar zijn we aan bezig) Een mens vraagt zich dan af hoe die kat daar, aan 'den plafond' geraakt? ... Een goede inschatting en een reuzensprong van op de krabpaal volstaan blijkbaar! Enige tijd later: MMMAAaaaaaUUuuwww, klinkt het hartverscheurend vanuit de opening. Meneer durft er niet meer af uiteraard, de gekende hoogtevrees. Zo cliché maar waar... Dan is 'FOOD' de beste motivatie om een sprong met ware doodsverachting (= verticaal naar beneden) te maken, net naast 'het baasje' (die ondertussen op een ladder staat). Een kwestie van niet moeilijk te doen. Ja de ladder is blijven rechtstaan en Maurice? Eens beneden wou hij de hele trip nog eens over doen... Neem mij niet kwalijk als ik daar een stokje voor gestoken heb.

Laat ik een kort stukje van 4 zinnen schrijven, te lezen in sneltreinvaart.

De dag breekt aan en we worden om 15u verwacht in een kliniek bij een dokter, ondertussen moeten we eerst nog platen laten nemen voor we bij de dokter mogen, waarbij we mogen hopen niet lang te moeten aanschuiven met het eventuele gevolg dat we misschien de afspraak van 15u missen en nog langer moeten aanschuiven in de hoop dat je er dan nog tussen kan...

Volgen wie kan en dat vat je letterlijk of figuurlijk op naar keuze...

Laat ik het ook even hebben over de parking van die kliniek die helemaal open ligt omdat ze daar werken uitvoeren met als gevolg dat je geen parking vindt tot er iemand naar huis vertrekt van wie je, na even vechten met de anderen zoekende auto's, hun plek kan innemen, daarbij mag je dan hopen dat de andere zoekende auto's je ook niet insluiten door "fout te parkeren", om het nog maar niet te hebben over de doorgangen die daardoor helemaal dicht zitten waardoor andere auto's ook niet meer voor of achteruit kunnen, ..., oh oh oh wat blijven we dan zo beschaafd!

Wil ik je vervolgens nog even inlichten over de file van het spitsuur waar je dan ook nog eens moet aanschuiven nadat je al een uur op de parking moest aanschuiven om eraf te geraken vanwege al die "zoekende chauffeurs", die ook gefrustreerd maar soms heel galant zijn en je onverwacht doorlaten omdat je hun een plekje kan geven waar ze al een uur naar zoeken, waardoor de auto's die je op de snelweg de pas afsnijden wel kan wurgen want door hen wordt de file helemaal een zooitje... en een mens laat dan een diepe zucht voor hij verder rustig aanschuift in de file die nog langer was dan je dacht waardoor je misschien je boek nog uitgelezen krijgt.

Nog gekker! Nu krijgen we sommige reclame dubbel... Ik ga de oude bus echt eens dicht schroeven met een plaat of iets dergelijks... Maar dan vinden ze die brievenbus misschien helemaal niet meer...
De volgende dag breekt aan en wat zie ik?... De postbode heeft de post in de juiste bus gedropt. Een beetje teleurgesteld berg ik de kanariegele verf weer weg is de kast. Ook het plaatje voor de oude brievenbus gaat weer naar zolder en de boor terug in de doos. Alleen niet zo ver weg, je weet maar nooit. Nu maar hopen dat het zo blijft, mijn twijfel knaagt nog wel maar we blijven positief!
Wordt (misschien niet meer) vervolgd.

Ik schiet de volgende dag spontaan in de lach wanneer ik de brievenpost in de oude brievenbus zie zitten. (Mm, een kanariegele kleur zou écht wel een goed idee zijn...) Mijn tijdschrift puilt uit de brievenbus die meters te klein is, vandaar die GROTE en nieuwe brievenbus aan de straatkant!
Je zou nu toch denken dat ze de brievenbus weten staan, aangezien ze gisteren de brievenpost wel in de juiste bus staken. Het is ook elke dag iemand anders die de post bezorgt. (Dit zou wel eens de oorzaak kunnen zijn.) Bon, ik ben benieuwd voor morgen...
Wordt vervolgd.

En jawel dames en heren, ook de bezorger van de reclamefolders weet niet wat hem overkomt. Ik hoor hem letterlijk zeggen: "Waar is die brievenbus naar toe?" Een beetje ongeduldig propt hij al morrend de 'te dikke pak papier' in de 'te kleine, reeds door de post afgekeurde bus' in de voorgevel van ons huis. Je kan nochtans niet naast onze brievenbus kijken, zoals reeds vermeld. Waarbij ik de bedenking maak om mijn brievenbus kanariegeel te schilderen, een kwestie van gezien te worden. Maar ik overdrijf misschien...

Toppunt van logica: We installeren een gloednieuwe, goedgekeurde, brievenbus netjes aan een paal aan de straatkant zoals het moet. Na al die vriendelijke verwittigingen, denk je goed werk te leveren. En ja! Diezelfde dag nog belandt de post in de nieuwe brievenbus. Je zou toch denken dat de postbode de volgende dag onze gloednieuwe brievenbus nog terugvindt? Dan heb je verkeerd gedacht! De volgende dag zit de post weer netjes in de oude brievenbus, die een eindje verder op de oprit staat en de nieuwe brievenbus? Noppes, nada, leeg en ongebruikt. Je kan er nochtans niet naast kijken want de oprit was volledig leeg én onze huisnummer én onze namen staan op de brievenbus. Nu vraag ik jou: Je installeert dan een nieuwe bus, die aan de straatkant staat, zoals ze reeds een paar keer gevraagd hebben, en dan gebruiken ze hem niet?
Ik houd jullie op de hoogte.

Het verkeer is in onze samenleving niet veilig. Wie er als een fietser, een voetganger en zelfs als een autobestuurder doorheen moet, weet hoe druk en stresserend de spits kan zijn. Ik rij dagelijks met mijn fiets door een schoolbuurt en wat je daar soms ziet kan je niet normaal meer noemen. Okee, Ik kan een aantal reacties begrijpen, maar wees dan consequent en houd je aan de verkeersregels. Akkoord: Ouders met schoolgaande kinderen zijn (terecht) niet happig om hun kleine of grotere spruiten alleen door deze massa rijdend metaal te sturen. Akkoord: Deze ouders besluiten, uit bezorgdheid de kinderen met de wagen naar school te brengen en daarna (soms) zelf naar hun werk te rijden. Maar aan de school toegekomen, is alles haastwerk!
Een klein voorbeeld:
1) Ze zijn al laat vanwege die "files" in de binnenstad
2) Dus parkeren ze waar ze "denken" dat ze mogen parkeren.
3) Gevolg: de ziekenwagen met sirene uit de kliniek net naast de school kan niet door (!) vanwege al die dubbel geparkeerde auto's . Echt gebeurd...
Wat stel ik nog vast?! De helft van die ouders (niet allemaal gelukkig!), dragen géén gordel. Soms hebben zelfs de kinderen géén gordel aan! De logica hiervan ontgaat mij volledig. Misschien ben ik te kritisch... maar daar kan ik echt niet tegen. De ouders brengen hun kinderen nèt met de wagen omdat het niet veilig is in het verkeer... maar een gordel dragen is blijkbaar niet nodig. Sommige vinden het zelfs niet nodig dat de kinderen een gordel dragen. Die zie je dan naar alle kanten bewegen, zij zitten absoluut niet vast. Nogmaals, de logica ontgaat mij helemaal. Totaal onverantwoord.
Uiteindelijk kom ik met de fiets toe aan mijn werk en steek de straat over aan een schoolpoort. Daar is een zebrapad, maar om er te geraken moet vaak ik afstappen omwille van dubbel geparkeerde auto's waarvan de portieren openvliegen en kinderen eruit stormen. Met de fiets aan de hand wandel ik dan over het voetpad in de richting van het zebrapad. Daar ontwijk ik de schoolgaande jeugd en de ouders met hun kinderen die te voet toekomen. Om nog maar te zwijgen over auto's die geen ruimte laten voor fietsers met kinderen achterop, die op hun beurt ook weer moeten uitwijken. Een straat zonder einde.
Uiteindelijk komen we aan het zebrapad toe. Daar staat elke dag een "klaar-over" met een verbodsbord het verkeer aan het zebrapad te regelen. Mijn bewondering gaat uit naar die dame want elke dag opnieuw doet zij keurig haar werk. Zij is één van de weinige die de mensen beleefd ter orde durft roepen. Wat niet altijd in dank wordt aangenomen. Prima dame! Zij doet het schitterend. Door haar geraak ik tenminste heelhuids en zonder kleerscheuren de straat over. Zij heeft lef en geeft een beter voorbeeld dan de meeste mensen aan die schoolpoort. Zo mogen er meer zijn.

Wat bezielt mensen om ongeduldig te zijn? Het lijkt alsof iedereen heeft afgesproken om net vandaag het begrip ongeduld uit te leggen en om er meteen een praktijk oefening aan toe te voegen.
Ik denk aan het gesprek met mijn huisarts. Samengevat komt het hier op neer: "leer neen zeggen, doe minder ipv meer, leer tot rust komen."
Net dan zie ik overal ongeduld. En man! Werkt net dat op mijn zenuwen...
Omgekeerde wereld! Waarmee de dokter ook weer gelijk krijgt. Je gaat vermoeden dat hij ook al een en ander heeft gezien en meegemaakt.
Ik besef dat ik nog veel kan leren, maar eigenlijk wist ik dat ook al...
Laat ik afsluiten met een lieve glimlach voor de mensen die dat graag willen en een kopje voor 2 lieve katjes, wiens stille aanwezigheid ik zeer gewaardeerd heb.

Een mens vraag zich soms af wat verdriet eigenlijk is? Moet er telkens een figuurlijke dolk door je hart gaan, om de pijn te voelen? Soms kan een zin van 5 woorden al genoeg zijn. Altijd weer die onverwachte 'verwachte pijn'. Ik weet heel goed dat het verdriet op komst is, maar mij echt wapenen kan ik pas achteraf. Huilen, in alle verdoofde stilte, geluidloos lopen de tranen over mijn wangen.
Ik vraag mij al niet meer af waarom, of hoe het zo ver is kunnen komen. Daar heb ik in al die jaren nog nooit een antwoord op gekregen. Ik probeer alleen eerlijk te blijven tegenover mezelf en het verdriet niet te verdrukken.
Ik probeer te aanvaarden dat de dingen zijn zoals ze zijn.
Gek genoeg kan een mens bepaalde zaken vlot aanvaarden, terwijl er andere zijn die nooit zullen verdwijnen. Ik kan alleen hopen dat het verdriet een laagje stof krijgt dat elke volgende keer wat dikker wordt.
Verdriet gaat nooit helemaal over of voorbij. "het zal wel slijten!" is nog zo een fabeltje. Ik kan het wel een plaats in mijn leven leren geven, zodat ik verder kan.
Echt over gaat het nooit... Maar we kunnen er weer tegen omdat er gelukkig nog mensen zijn die luisteren, ook al hebben ze het zelf niet altijd door. Mijn woordeloze dank daarvoor.

Schooltoneel is een passie voor mij! De reden: ik moet zelf niet op de planken staan, maar mag achter de schermen mij helemaal uitleven. Wat is nog leuker: ik doe dit tijdens 'kantooruren' en het is een stukje van mijn job geworden. Ik ben altijd weer verbaasd over hoeveel energie ik daar uit haal, uiteraard na veel energie erin gestopt te hebben.
Het aspect dat je met leerlingen werkt die je een paar jaar geleden in je eigen klas gehad hebt, geeft nog eens extra voldoening. Je mag ze zien groeien op de scene in hun rol en ze komen er sterker uit.
Wanneer ik dan terugdenk aan hun eerste stappen in september, hebben ze al een hele weg afgelegd. Eerst leren improviseren, dan de hoofden bijeen om samen een toneelstuk te schrijven en uiteindelijk hun eigen stuk spelen, ik vind dat een hele prestatie! Je mag niet vergeten dat het leerlingen zijn die elke woensdagnamiddag opofferen om op school te zijn. Ja, ik geef toe trots te zijn op deze leerlingen.
Mochten er trouwens mensen zijn met interesse, zie volgende link: www.sint-carolus.be en klik door op . Houd alvast 2 en 3 mei vrij!

Ben op zoek naar mijn kabel om weer wat foto's op deze site te plaatsen. Ik heb zelfs filmpjes. Ach ja, wie zoekt die vindt ... maar blijkbaar nu nog niet. :-(

Maurice is een echte kater met een hoog "katten-IQ". Wanneer meneer aandacht wil en hij die niet krijgt zal hij er alles aan doen om die te krijgen. In een eerste fase zal hij miauwen, maar luid genoeg dat je het niet kan negeren. Hij zal naast je komen zitten staren of voor je PC neerploffen net wanneer je echt even geen tijd hebt of waar het ook maar stoort... Helpt dit niet dan gaat hij over naar de tweede fase en die is: "stout zijn", zoals de kleine kindjes wel eens doen. Ergens opspringen waar hij anders nooit op springt, nog steeds miauwen maar met meer intonatie en aandrang. Ondertussen let hij heel goed op of wij mensen daar op reageren! (De snoodaard, pot vol koffie! Mensen zijn dan toch zwakke wezens want 9 op 10 doen we dat ook.) Wanneer dat niet lukt dan schakelt hij over naar derde versnelling: hij duwt met zijn poot tegen voorwerpen, liefst breekbaar, die na enige tijd van de kast donderen als je niet ingrijpt. Gelukkig weet hij niet wat breekbaar is, of nu nog niet ... Wat niet is kan nog komen, nietwaar?

Droevig bericht: Gisterenavond is het roodborstje in onze tuin heengegaan. Het was op slag dood. De dader(s) zijn gestraft en "zitten" hun straf uit aan de achterdeur.

Maurice is een heel goede jager, eentje die niet zo bloeddorstig is. Twee weken geleden ving hij een grijze duif.Hij had die op haar rug en met ingetrokken pootjes op de mat aan de achterdeur gelegd. De duif lag daar zeer vredig, het zag er niet wreed uit. Maar gisteren was het niet zo vredig! Er lag een roodborstje op de deurmat. De pluimen er mooi omheen geschikt alsof hij ze er een voor een gelegd had ...
Op zulke momenten beseft een mens dat je lieve schatjes van katjes eigenlijk roofdieren zijn die niet zo lief zijn als ze zich voor doen. Die flemen en "slijmen" om te bekomen wat ze willen: hun goesting! En wij mensen? We trappen daar met veel genoegen en liefde in. Ze zijn toch zo lief, nietwaar?

Wanneer de mensen naar dat zachte giga-kussen boven in een koudere kamer gaan, dan is er altijd eentje dat reageert. Jawel, Dries de spaghettiman!

Hij heft het kopje op en bekijkt eerst de situatie. Dan reageren de mensen meestal met "Dries, meekes?" Dries spitst de oren en reageert: "Mrrrr?" De mensen zijn dan heel goed afgericht en vragen weer: "Dries, meekes?" Een bevestigende "Mrrrr!" volgt en Dries uiteraard ook ... recht naar zijn eigen slaapplek boven.