~ live love laugh and be happy ~

Help!
Mijn kat Maurice heeft de verdoken opening tussen het raam en de valse plafond ontdekt. (daar zijn we aan bezig) Een mens vraagt zich dan af hoe die kat daar, aan 'den plafond' geraakt? ... Een goede inschatting en een reuzensprong van op de krabpaal volstaan blijkbaar! Enige tijd later: MMMAAaaaaaUUuuwww, klinkt het hartverscheurend vanuit de opening. Meneer durft er niet meer af uiteraard, de gekende hoogtevrees. Zo cliché maar waar... Dan is 'FOOD' de beste motivatie om een sprong met ware doodsverachting (= verticaal naar beneden) te maken, net naast 'het baasje' (die ondertussen op een ladder staat). Een kwestie van niet moeilijk te doen. Ja de ladder is blijven rechtstaan en Maurice? Eens beneden wou hij de hele trip nog eens over doen... Neem mij niet kwalijk als ik daar een stokje voor gestoken heb.

Laat ik een kort stukje van 4 zinnen schrijven, te lezen in sneltreinvaart.

De dag breekt aan en we worden om 15u verwacht in een kliniek bij een dokter, ondertussen moeten we eerst nog platen laten nemen voor we bij de dokter mogen, waarbij we mogen hopen niet lang te moeten aanschuiven met het eventuele gevolg dat we misschien de afspraak van 15u missen en nog langer moeten aanschuiven in de hoop dat je er dan nog tussen kan...

Volgen wie kan en dat vat je letterlijk of figuurlijk op naar keuze...

Laat ik het ook even hebben over de parking van die kliniek die helemaal open ligt omdat ze daar werken uitvoeren met als gevolg dat je geen parking vindt tot er iemand naar huis vertrekt van wie je, na even vechten met de anderen zoekende auto's, hun plek kan innemen, daarbij mag je dan hopen dat de andere zoekende auto's je ook niet insluiten door "fout te parkeren", om het nog maar niet te hebben over de doorgangen die daardoor helemaal dicht zitten waardoor andere auto's ook niet meer voor of achteruit kunnen, ..., oh oh oh wat blijven we dan zo beschaafd!

Wil ik je vervolgens nog even inlichten over de file van het spitsuur waar je dan ook nog eens moet aanschuiven nadat je al een uur op de parking moest aanschuiven om eraf te geraken vanwege al die "zoekende chauffeurs", die ook gefrustreerd maar soms heel galant zijn en je onverwacht doorlaten omdat je hun een plekje kan geven waar ze al een uur naar zoeken, waardoor de auto's die je op de snelweg de pas afsnijden wel kan wurgen want door hen wordt de file helemaal een zooitje... en een mens laat dan een diepe zucht voor hij verder rustig aanschuift in de file die nog langer was dan je dacht waardoor je misschien je boek nog uitgelezen krijgt.

Nog gekker! Nu krijgen we sommige reclame dubbel... Ik ga de oude bus echt eens dicht schroeven met een plaat of iets dergelijks... Maar dan vinden ze die brievenbus misschien helemaal niet meer...
De volgende dag breekt aan en wat zie ik?... De postbode heeft de post in de juiste bus gedropt. Een beetje teleurgesteld berg ik de kanariegele verf weer weg is de kast. Ook het plaatje voor de oude brievenbus gaat weer naar zolder en de boor terug in de doos. Alleen niet zo ver weg, je weet maar nooit. Nu maar hopen dat het zo blijft, mijn twijfel knaagt nog wel maar we blijven positief!
Wordt (misschien niet meer) vervolgd.

Ik schiet de volgende dag spontaan in de lach wanneer ik de brievenpost in de oude brievenbus zie zitten. (Mm, een kanariegele kleur zou écht wel een goed idee zijn...) Mijn tijdschrift puilt uit de brievenbus die meters te klein is, vandaar die GROTE en nieuwe brievenbus aan de straatkant!
Je zou nu toch denken dat ze de brievenbus weten staan, aangezien ze gisteren de brievenpost wel in de juiste bus staken. Het is ook elke dag iemand anders die de post bezorgt. (Dit zou wel eens de oorzaak kunnen zijn.) Bon, ik ben benieuwd voor morgen...
Wordt vervolgd.

En jawel dames en heren, ook de bezorger van de reclamefolders weet niet wat hem overkomt. Ik hoor hem letterlijk zeggen: "Waar is die brievenbus naar toe?" Een beetje ongeduldig propt hij al morrend de 'te dikke pak papier' in de 'te kleine, reeds door de post afgekeurde bus' in de voorgevel van ons huis. Je kan nochtans niet naast onze brievenbus kijken, zoals reeds vermeld. Waarbij ik de bedenking maak om mijn brievenbus kanariegeel te schilderen, een kwestie van gezien te worden. Maar ik overdrijf misschien...

Toppunt van logica: We installeren een gloednieuwe, goedgekeurde, brievenbus netjes aan een paal aan de straatkant zoals het moet. Na al die vriendelijke verwittigingen, denk je goed werk te leveren. En ja! Diezelfde dag nog belandt de post in de nieuwe brievenbus. Je zou toch denken dat de postbode de volgende dag onze gloednieuwe brievenbus nog terugvindt? Dan heb je verkeerd gedacht! De volgende dag zit de post weer netjes in de oude brievenbus, die een eindje verder op de oprit staat en de nieuwe brievenbus? Noppes, nada, leeg en ongebruikt. Je kan er nochtans niet naast kijken want de oprit was volledig leeg én onze huisnummer én onze namen staan op de brievenbus. Nu vraag ik jou: Je installeert dan een nieuwe bus, die aan de straatkant staat, zoals ze reeds een paar keer gevraagd hebben, en dan gebruiken ze hem niet?
Ik houd jullie op de hoogte.

Het verkeer is in onze samenleving niet veilig. Wie er als een fietser, een voetganger en zelfs als een autobestuurder doorheen moet, weet hoe druk en stresserend de spits kan zijn. Ik rij dagelijks met mijn fiets door een schoolbuurt en wat je daar soms ziet kan je niet normaal meer noemen. Okee, Ik kan een aantal reacties begrijpen, maar wees dan consequent en houd je aan de verkeersregels. Akkoord: Ouders met schoolgaande kinderen zijn (terecht) niet happig om hun kleine of grotere spruiten alleen door deze massa rijdend metaal te sturen. Akkoord: Deze ouders besluiten, uit bezorgdheid de kinderen met de wagen naar school te brengen en daarna (soms) zelf naar hun werk te rijden. Maar aan de school toegekomen, is alles haastwerk!
Een klein voorbeeld:
1) Ze zijn al laat vanwege die "files" in de binnenstad
2) Dus parkeren ze waar ze "denken" dat ze mogen parkeren.
3) Gevolg: de ziekenwagen met sirene uit de kliniek net naast de school kan niet door (!) vanwege al die dubbel geparkeerde auto's . Echt gebeurd...
Wat stel ik nog vast?! De helft van die ouders (niet allemaal gelukkig!), dragen géén gordel. Soms hebben zelfs de kinderen géén gordel aan! De logica hiervan ontgaat mij volledig. Misschien ben ik te kritisch... maar daar kan ik echt niet tegen. De ouders brengen hun kinderen nèt met de wagen omdat het niet veilig is in het verkeer... maar een gordel dragen is blijkbaar niet nodig. Sommige vinden het zelfs niet nodig dat de kinderen een gordel dragen. Die zie je dan naar alle kanten bewegen, zij zitten absoluut niet vast. Nogmaals, de logica ontgaat mij helemaal. Totaal onverantwoord.

Wat bezielt mensen om ongeduldig te zijn? Het lijkt alsof iedereen heeft afgesproken om net vandaag het begrip ongeduld uit te leggen en om er meteen een praktijk oefening aan toe te voegen.
Ik denk aan het gesprek met mijn huisarts. Samengevat komt het hier op neer: "leer neen zeggen, doe minder ipv meer, leer tot rust komen."
Net dan zie ik overal ongeduld. En man! Werkt net dat op mijn zenuwen...
Omgekeerde wereld! Waarmee de dokter ook weer gelijk krijgt. Je gaat vermoeden dat hij ook al een en ander heeft gezien en meegemaakt.
Ik besef dat ik nog veel kan leren, maar eigenlijk wist ik dat ook al...
Laat ik afsluiten met een lieve glimlach voor de mensen die dat graag willen en een kopje voor 2 lieve katjes, wiens stille aanwezigheid ik zeer gewaardeerd heb.

Een mens vraag zich soms af wat verdriet eigenlijk is? Moet er telkens een figuurlijke dolk door je hart gaan, om de pijn te voelen? Soms kan een zin van 5 woorden al genoeg zijn. Altijd weer die onverwachte 'verwachte pijn'. Ik weet heel goed dat het verdriet op komst is, maar mij echt wapenen kan ik pas achteraf. Huilen, in alle verdoofde stilte, geluidloos lopen de tranen over mijn wangen.
Ik vraag mij al niet meer af waarom, of hoe het zo ver is kunnen komen. Daar heb ik in al die jaren nog nooit een antwoord op gekregen. Ik probeer alleen eerlijk te blijven tegenover mezelf en het verdriet niet te verdrukken.
Ik probeer te aanvaarden dat de dingen zijn zoals ze zijn.
Gek genoeg kan een mens bepaalde zaken vlot aanvaarden, terwijl er andere zijn die nooit zullen verdwijnen. Ik kan alleen hopen dat het verdriet een laagje stof krijgt dat elke volgende keer wat dikker wordt.
Verdriet gaat nooit helemaal over of voorbij. "het zal wel slijten!" is nog zo een fabeltje. Ik kan het wel een plaats in mijn leven leren geven, zodat ik verder kan.
Echt over gaat het nooit... Maar we kunnen er weer tegen omdat er gelukkig nog mensen zijn die luisteren, ook al hebben ze het zelf niet altijd door. Mijn woordeloze dank daarvoor.

Door deze voetgangers tunnel wandelen is toch even anders. De oneindig lange muren zijn niet meer eindeloos, in tegendeel. Een gigantisch groot en lang gedicht versiert de muren en de tijd lijkt ineens veel sneller te lopen, net als jij. Je hunkert naar de volgende woorden, zinnen en beelden terwijl het langzaam, maar zeker, aan je voorbij glijdt.
Ik ben nog altijd onder de indruk en vind het fijn dat, als je weer huiswaarts gaat, er nog een tweede gedicht op je wacht. Wanneer je boven komt, moet je toch even wennen aan het licht, ondanks de nacht. Alsof de poëzie lijkt te trekken aan je mouw, alsof ze wil zeggen ...vergeet mij niet!

Schooltoneel is een passie voor mij! De reden: ik moet zelf niet op de planken staan, maar mag achter de schermen mij helemaal uitleven. Wat is nog leuker: ik doe dit tijdens 'kantooruren' en het is een stukje van mijn job geworden. Ik ben altijd weer verbaasd over hoeveel energie ik daar uit haal, uiteraard na veel energie erin gestopt te hebben.
Het aspect dat je met leerlingen werkt die je een paar jaar geleden in je eigen klas gehad hebt, geeft nog eens extra voldoening. Je mag ze zien groeien op de scene in hun rol en ze komen er sterker uit.

Ben op zoek naar mijn kabel om weer wat foto's op deze site te plaatsen. Ik heb zelfs filmpjes. Ach ja, wie zoekt die vindt ... maar blijkbaar nu nog niet. :-(

Maurice is een echte kater met een hoog "katten-IQ". Wanneer meneer aandacht wil en hij die niet krijgt zal hij er alles aan doen om die te krijgen. In een eerste fase zal hij miauwen, maar luid genoeg dat je het niet kan negeren. Hij zal naast je komen zitten staren of voor je PC neerploffen net wanneer je echt even geen tijd hebt of waar het ook maar stoort... Helpt dit niet dan gaat hij over naar de tweede fase en die is: "stout zijn", zoals de kleine kindjes wel eens doen. Ergens opspringen waar hij anders nooit op springt, nog steeds miauwen maar met meer intonatie en aandrang.

Droevig bericht: Gisterenavond is het roodborstje in onze tuin heengegaan. Het was op slag dood. De dader(s) zijn gestraft en "zitten" hun straf uit aan de achterdeur.

Wanneer de mensen naar dat zachte giga-kussen boven in een koudere kamer gaan, dan is er altijd eentje dat reageert. Jawel, Dries de spaghettiman!

Dit is manier nummer twee. Mensen hebben heel duidelijke wenken nodig!

Maurice weet hoe hij een deur moet open krijgen... Dit is de eerste manier.

Waar een waspaal bij de buurman al niet goed voor is!

Dries speelt voor gids. rondleiding elk uur. fooien voor de gids zijn wenselijk ...

Poseren is geen probleem!

Janneke in het groen, Jippeke in het geel

Net aangekomen bij ons op 9 augustus 2004 en even aan het bekomen van de grote reis naar het onbekende. De vele nieuwe indrukken vragen om een hazenslaapje...